Nieuwe ontdekkingen (1)

Sinds ik maandag officieel dakboerin ben en ik veel dingen aan het uitzoeken ben, kom ik echt prachtige dingen tegen op het gebied van stadlandbouw. Zo las ik gisteren op de site Eetbaar Rotterdam over een ecowijk in Amersfoort: EcoErf.

Over EcoErf

EcoErf combineert een investering in landschap, een mooi energieneutraal woongebouw en duurzaam leven. Het is een vorm van beheer van land dat bijdraagt aan biodiversiteit, kleinschalige landbouwproductie, een mooi en toegankelijk landschap en kleinschalig wonen & werken in het buitengebied. De plek zal netto energie leveren zonder gebruik te maken van fossiele brandstoffen. Bewoners gebruiken hooguit een ecologisch verantwoorde mondiale voetafdruk van 1,8 ha (de gemiddelde Nederlander gebruikt nu 4 tot 5 ha/persoon).

Een aantal gezinnen van diverse leeftijden woont op het EcoErf en vormt zo een zelfredzame buurtschap. Grond is in bezit van, en wordt beheerd door een beheerstichting die tevens waakt over het duurzaam karakter van het EcoErf. EcoErf biedt een nieuwe impuls voor ruimtelijke kwaliteit van het landelijke gebied. De onderdelen op zichzelf zijn niet nieuw; EcoErf maakt gebruik van bestaande technologie en beproefde werkwijzen. De specifieke combinatie maakt het concept EcoErf echter uiterst innovatief en uitdagend. Initiatiefnemers zijn op zoek naar locaties, bewoners(groepen) en sociale investeerders om dit concept te realiseren.



Is het niet fantastisch? Een andere Warmonderhofstudent, Rick Sloot, werkt mee aan dit project voor zijn afstuderen. Zaterdagmiddag 11 december is er een informatiebijeenkomst (de derde op een rij). Kijk even op hun site. 

 

EcoErf heeft een aantal inspirerende plaatjes laten teken door Alex Kok. Het woongebouw is ontworpen door Tjerk Reijenga en het landschap door Hans Claessens.

No Impact week, man, life

Vorige zondag begon de No Impact Week. Het ging om een week lang uitproberen om een zo klein mogelijke ecologische afdruk op de aarde achter te laten. Elke dag begon met een nieuw thema: vervoer, afval, consumeren, etc. en het stapelde zich op. In een te downloaden pdf van dit schema stonden ook allerlei tips verwerkt of eigenlijk oplossingen, zoals bijvoorbeeld ecologische kleding op internet kopen, een kip adopteren, een compostbak of wormenbak aanschaffen voor het groente- en tuinafval.



En dit is de No Impact Man, met wie het allemaal begon. De New Yorkse schrijver zat verlegen om een onderwerp en maakte zich tegelijkertijd druk over wat hij eigenlijk niet deed voor het milieu, maar wel zou moeten doen. Hij heeft, samen met zijn vrouw en dochter, een jaar lang zo min mogelijk afval geproduceerd en schreef daar een boek over. Ergens onderweg, werd zijn plan opgepikt en werd er ook een film van gemaakt. Het werd het No Impact Project dat nu voor het eerst in Nederland in een No Impact Week resulteerde. Het zou natuurlijk een No Impact Life moeten worden.

Zelf heb ik deze week zo goed en zo kwaad als dat kon meegedaan. Het lukte niet helemaal. Zo zou ik deze week alleen mogen lopen, fietsen of met het openbaar vervoer moeten gaan. Dat probeer ik zoveel mogelijk, daarom hebben we voor de boodschappen een fietskar aangeschaft enzo, maar toen ik uitzocht of ik met het ov naar 't Rijpje zou kunnen gaan, zou ik om 4.15 uur de trein moeten hebben zodat ik om 7.30 uur op mijn werk zou verschijnen. Een trein later is korter, maar dan zou ik te laat komen.

Een zo klein mogelijke afdruk maken met realiteitszin, dat is mijn conclusie. Had de No Impact Week dan wel zin? Ja, want het maakte me nog bewuster van wat ik kon doen. Zo maakte ik gisteren de kattenbak schoon met regenwater, maakte ik van oud brood paneermeel, voedde ik mijn compostbak met extra bladeren die door de storm onze tuin waren ingewaaid. En dat alles met groot plezier, omdat de wetenschap dat veel andere mensen deze en andere weken dit soort dingen ook steeds meer doen.